کودک ومطالعه

یک قفس نشسته روی شاخه ای غصه می خورد ، دلش پر از غم است جای گرم و خالی پرنده ای توی قلب مهربان او گم است آن پرنده ای به او که هیچوقت سهمی از ترانه اش نداده است میهمان خانه اش نمی شود دل به آب و دانه اش نداده است آن قفس همیشه دوست بوده است دوست با تمامی پرندگان میله های او اگر چه سرد و سخت خیره چشمهای او به آسمان آن قفس هزار بار گفته است قلب من چون آشیانه ی شماست بذرهای مهربانی دلم تا همیشه آب و دا...

ادامه مطلب